А колькі там па Фарэнгейту???

https://news.tut.by/society/620281.html?crnd=14956 
Прачытаў і .....і ізноў прачытаў, думаў, што здалося, але ж не! Што за час! Нейкая бязглуздзіца вакол!!!
Лікург, амаль за 400 год да нараджэння Хрыстова папярэджваў, што: «...когда гнев богов постигает человека, то прежде всего божество отнимает у него здравый смысл и дает превратное направление его мыслям, чтобы он не сознавал своих ошибок» 

Дабро яно такое...

Вось, адстраляў свае семінары, таму ёсць час і падзяліцца сапраўдным цудам, што здарылася ў гэтыя перадсвяточныя дні. 

Неяк на тыдні сабраліся мае валанцёры перад ад'ездам на зімовыя канікулы пайсці і павіншаваць пацыентаў сацыяльных палат , што месцяцца ў нашай Мірскай бальніцы. У асноўным там адзінокія  бабулькі і дзядулі, альбо нікому не патрэбныя з родных, хворыя людзі. Мая дзетвара часта наведваецца да іх: то канцэрты зладзяць, то з якімі віншаваннямі прыйдуць, а то і проста, прабягуцца - мо чым памагчы патрэбна? І наконт такой дзейнасці чаго толькі мы не чулі: і што для фотак, і што для…

Святы-прысвяткі

"А што ж у нас - Мікола ідзе, Мікола ідзе - Раждзество вядзе!" 
А і сапраўды, вось-вось і Святы Мікола завітае святам да нас!

"Вітайма яго, спявайма яму!
Благаславі радзіну ва ўсякім даму!
Дзякуй, Божа, прычакалі, з Цудатворцам праспявалі,
Твайму Раждзеству пахвалы,
Не пакінь нас, Добры Цару!"
(Прыпевы запісаныя ў вёсцы Крамушаўка Навагрудскага раёна, у Ганны Мулінскай (1989 год)  
Як лепш сказаць ці напісаць - і не ведаю! Шчыра і проста, а галоўнае,   з непадробнай любоўю да Бога, а значыць і да блізкіх наўкола. Дай Божа, сустрэнемся, сябры, у Мікалаеўскай царкве-пахавальні князёў…

Пра памяць.

Раману Тармоле -Мірскаму, земляку і Паэту.

Дзе тая далеч, дзе той пачатак?
З чаго пачалося -  туды ўсё сыходзіць..
Месца бывае сабе не знаходзіць,
Рвецца на волю праз церні рагатак...
Дні адыходзяць і ночы прыходзяць
Вёсны гамоняць і восень шапоча
І ў прышарэлым імшарыстым краі
Кожная сцежачка мроіцца раем!
Толькі сюды, дзе ніколі не кінуць
Дзе не абхлусяць, не зрынуць у бездань
Дзе не згубіцца ў  прапашчым адчаі
Гэта сюды, праз сталічныя межы
Золкам,  каб ціха спачыць, прылятае
І скрозь туман абдымае абшар,
І застаецца
Навечна
Душа!

Гэта  нашыя дарагія  дзяўчаткі, сапраўдныя ЗОРКІ, Наташа і Марыя, ды іх…

  • 9
  • интересно
  • batleya
  • 14 декабря 2018 21:07

Мама

...тэлефонны званок вырывае з палону  перадпанядзельнай папернай валакіты і  на другім канцы знаёмы голас нешта  збіваючыся тлумачыць пра адносіны з мамай, просіць парады... А што я магу парадзіць калі сам сябе не пазнаю часам! І на маміныя  частыя "чаму без шапкі пайшоў!" ці "А вось паляжаў бы лепей" ці яшчэ якія там заўвагі, буркаю нешта ў адказ і спяшаюся далей! Здаецца, усё ж на месцы, у цяпле, без турботаў,  і  чаму  мне трэба  слухаць апошнія "навіны" з далёкай вёскі, дабытыя мамай у тэлефоннай размове, ці ведаць колькасць народу  на  апошняй касцельнай  імшы. І амаль кожны дзень…

Праца

Ну вось яшчэ адзін старадаўні кант з Мірскай акругі паказаў свой абрыс!!! Радуюся, бо на непасрэднай працы хоць пластом кладзіся - спраў не меньшае!!! А тут нейкім цудам атрымоўваецца дапрацаваць і выцягнуць з забыцця яшчэ адзін маленькі залатнік. І ў гэтых простых, няўрымслівых тэкстах - мой народ, яго жаданне і чаканне быць як мага бліжэй да Свята, і, нарэшце, яго душа! А хто мы без душы? Кланяюся тым, хто пакінуў калісці мне згадкі аб гэтых песнях! Памятаю іх і буду памятаць нават калі сыду ў нябыт!
І вось яшчэ, колькі пераслухаў і перабраў калядак - якая пашана да СЯМ'І!!! Гаспадар…

Звычайнае свята

Яшчэ нядаўна былі загавіны на Піліпаўскі перадсвяточны пост, а заўтра ўжо свята Уводзін Багародзіцы! "Ды за святам  Божай Маці будзем Рождзество чакаці!", "Уведзенне Рождзество вядзе", "На Уведзенне зорка ясна, хатка ладна і гатоў абрус калядны!" - так казалі мае колішнія рэспандэнты. І сёння, хоць і прайшло шмат часу, бачу іх пранізлівыя вочы, якім немагчыма схлусіць. Кожная маршчынка на іх твары ззяла спагаднасцю і хавала спакойную ўсмешку, і веяла ад іх такой сілай!!!  
" Ты вось пытаешся пра ўсё, -казалі яны, - хочаш ведаць як ды што, а ўся справа ў звычайнасці! Паспрабуй зрабіць свята…

Снег

Як толькі выпадае снег, на зямлю прыходзіць чаканне нечага чарадзейнага , цудоўнага. што нічым вытлумачыць нельга! А можа гэта душа засумавала па сваёй першаснай чысціні і наваколле за вокнамі так і вабіць яе каб абтрэсці пыл і смецце прайшоўшых дзён! А яшчэ снег валодае нейкай незвычайнай якасцю запавольваць час, а то і ўвогуле, павяртаць яго назад! Вось ідзеш па вячэрняй вуліцы, а з чорнага неба павольна ляцяць белыя , лёгкія нібы пух, сняжынкі і іх палёт адмяняе ўсе прыродныя законы гэтага свету, і ты, здаецца, не ловіш іх прагнымі вачамі, не цягнеш да іх свае рукі, а сам ляціш недзе ў…

Выснова!

Проста жыць гэта так проста!!!

 

Зіма.Пачатак.

Нарэшце на вуліцы нешта падобнае на зіму, а на душы таксама прадчуванне святаў - Новы год, Нараджэнне Хрыстова, святаў, што вяртаюць у дзяцінства,  адчування якога сёння бывае і не хапае зусім!!! 
Чароўныя моманты святочнага чакання  сплятаюцца з ціхай радасцю Піліпавага посту і гэта такое адчуванне!!!  І я ізноў нібы вяртаюся назад,  у сваю яшчэ маленькую вёску, дзе праз іней свецяцца прыветна шыбы суседскіх вокнаў за якімі цябе заўсёды ласкава сустрэнуць, бо ты ж свой! А ў бацькоўскай хаце чакае распаленая печка і ў паўзмроку зальнага пакоя таямніча -чароўна  працягвае калмата-калючыя лапы…

batleya
78 постов
Последние комментарии
Nayana
poker-face
Udachnik
kalinna сёння ў 02:40
Gina сёння ў 00:27
Nayana учора ў 22:54
function li_counter() {var liCounter = new Image(1,1);liCounter.src = '//counter.yadro.ru/hit;bloger?t44.6;r'+((typeof(screen)=='undefined')?'':';s'+screen.width+'*'+screen.height+'*'+(screen.colorDepth?screen.colorDepth:screen.pixelDepth))+';u'+escape(document.URL)+';'+Math.random();}